..hij zwijgt
kijkt me doordringend aan met zijn donkere ogen
kijkt me doordringend aan met zijn donkere ogen
en zegt dan aarzelend…”ja, dat denk ik ook wel..”
We zitten samen aan de keukentafel,
hij wat nonchalant achterover
ik onopvallend in de luisterhouding
met koffiemok in mijn hand
het is nog vroeg
we zijn maar samen
We hebben wat gebabbeld over koetjes en kalfjes
wat luchtige grapjes heen en weer
zoals dat altijd gaat
en nu merk ik op dat hij wat meer ontspannen oogt
en nu merk ik op dat hij wat meer ontspannen oogt
dan gisteren, toen hij werd thuisgebracht
het zwijgend nadenken,
het aarzelend antwoord geven
ik raak er aan gewend
hij niet..
ik wil zo graag weten wat er in hem omgaat
wat het is wat hem blokkeert
wat hij eigenlijk wil zeggen, en wat hij ’t liefste wil doen
ik wil helpen
en ik wil het goed doen
maar ik weet dat ik tevreden moet zijn
met kleine stapjes
dat ik hem niet moet overvragen
maar moet luisteren naar wat hij vertelt
en wat niet
ik zoek naar woorden en vind
eigenlijk maar de helft
van wat ik vragen wil…
ik luister
en hoor zijn frustratie,
om wat hij kon en nu niet meer
en wat hij had en in 1 klap is kwijtgeraakt
ik luister
en ondanks zijn ogenschijnlijk emotieloze blik
voel ik zijn frustratie
en verdriet..
en denk het zelfs te begrijpen…
Hij doorbreekt de stilte
met een van zijn cynische grapjes
en het serieuze moment is voorbij
als ik aan het eind van mijn dienst
met mijn jas aan nog even dag ga zeggen
vraagt hij wanneer ik weer kom
“wat..dán pas?”
hij lacht
“Met wie moet ik dan ‘s morgens mijn therapeutische gesprekken voeren?”
ik lach ook
en weet dat we toch een goed gesprek hebben gehad samen...
Dit is mijn werk:
ik begeleid en coach
(o.a.) mensen met NAH:
Niet Aangeboren Hersenletsel
Eén moment
Drie letters
maar een wereld van verschil....
eens een andere post dan wat jullie van mij gewend zijn..
zonder foto's..:
mijn werk,
ook een stukje van mijn leven...
zo ontzettend leuk en boeiend
maar ook wel eens moeilijk, en frustrerend..
ik zou er dagen over kunnen schrijven
maar ik kan er zo weinig over kwijt
privacy...
maar dit wilde ik vandaag delen
gewoon,
omdat ik zo dankbaar ben dat mijn hoofd het nog "goed doet"
en ik dit werk mag doen!
Oh wat goed dat je dit werk doet. En wat moeilijk en frustrerend moet dat soms zijn. Een vriendin van mij werkt ook met mensen met NAH en ik hoor wel eens verhalen. Een leven dat opeens volledig op z'n kop geraakt, dat valt niet mee.
BeantwoordenVerwijderenDankjewel, dat je ons een kijkje achter de schermen van je werk gunt! Prachtig verwoord!
BeantwoordenVerwijderenPrachtig stukje en prachtig werk.
BeantwoordenVerwijderenDank je wel voor het inkijkje.
Groetjes, Karin ---De Merle---
O zo herkenbaar, ik werk met mensen met een aangeboren hersenafwijking vaak gecombineerd met eeen motorische handicap, sommigen erg bewust van wat er gaande is, anderen niet. Ik kan er ook niets over kwijt omwille van privacy, tewijl er zoveel over te vertellen valt. Langs de andere kant is zo een blog dan weer een goede uitlaaatklep en een goed tegenwicht om bij te tanken. Want in dit werk moet je er echt staan met je hart, elke keer weer, soms met een lach en vaak ook met een inerlijke traan. Dank je wel voor je mooie herkenbare verhaal.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Marina
Gaaf dat je dit deelde..ook mijn blogjes blijven oppervlakkig, omwille van de privacy van mensen...maar er zijn nog zoveel werelden waarvan we het bestaan niet weten...
BeantwoordenVerwijderenFijn dat je voor anderen een rots in de branding bent! Wat een dankbaar werk. Maar ik kan me voorstellen dat je zelf af en toe ook stoom moet afblazen naderhand. Dit gaat je niet in je koude kleren zitten lijkt me....
BeantwoordenVerwijderenKippenvel!
BeantwoordenVerwijderenWat mooi beschreven Wilmi en wat zit je goed op je plek daar!
BeantwoordenVerwijderenknap van je! wat heb jij een boel talenten gekregen!
BeantwoordenVerwijderenWat een mooi stukje. Ik voel helemaal de emotie. Wat een simpel gesprekje met iemand kan doen. Knap van je! Dat werk heel dankbaar maar net zoals jij zegt ook moeilijk. Je moet er voor in de wieg gelegd zijn. Ik zeg het weer wat kan jij toch alles goed verwoorden in een stukje tekst.Altijd leuk,mooi en soms ontroerend om te lezen.
BeantwoordenVerwijderengroetjes,
Nanda
Wat een mooi werk doe jij.
BeantwoordenVerwijderenKnuf,
Corien
Prachtig stuk Wilmi! Ik denk altijd dat een echt getuigenis, zonder woorden is - en dat zal je wel geweest zijn voor deze lieve mens. Bedankt voor het delen.
BeantwoordenVerwijderen... Ik ben er even stil van!
BeantwoordenVerwijderenMooi geschreven hoor!
Groetjes San
Wat een intens stukje...moet er niet aan denken dat dit je overkomt....bijzonder werk dat je doet! Lieve groetjesheel
BeantwoordenVerwijderenIk vind het echt een hele mooie en bijzondere post Wilmi. Inderdaad, ook een stuk van jou.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Ester
net zon mooi logje als al je andere! leuk te lezen en respect hoor.
BeantwoordenVerwijderenbewondering, dat heb ik voor jouw invoelingsvermogen.
BeantwoordenVerwijderenhet enige dat ik van NAH weet is via
dit boek: in (slow)motion
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenHet is een wondere wereld waarin wij leven.... Ik herken wel wat jij beschrijft. Ik werk met dementerende oudere (soms ook jongere...) en vind het een uitdaging om het niveau te vinden waarin ze in hun 'hoofd' "zijn". Het is soms moeilijk (en vermoeiend), maar ook dankbaar en grappig! Ik heb het voorrecht gehad om over mijn belevenissen columns te mogen maken in het blad; EVA. De columns staan ook op mijn blog....
Grrt, Renske