TÓE DAN!

Er zijn zo van die klussen in een huishouden die toebehoren aan de lijst der Niet-Favorieten.

Zo staat bij mij de badkamer met stip bovenaan, met direct daaronder het soppen van de erkerramen.

Goed, ik negeer, stel uit en kijk de andere kant op, totdat het echt niet meer langer kan en dan is het vaak zo gebeurd met tevreden glanzend resultaat.

Mannen hebben dat ook, ontdekte ik laatst.

Zo’n lijst der Niet-Favorieten.

Het blijft uitstellen en afstellen, ergeren en negeren.

Tot het echt niet langer meer kan.

Zo was er bij ons al heel lang een ventilator probleem in het toilet.

Jeweetwel, zo’n “waaier” of afzuiger; soms gaat ie automatisch aan.

Maar bij ons is hij indien nodig, bij lange zit, te bedienen met extra schakelaar naast het lichtknopje.

Die waaier van ons, die waaide niet meer goed. Hij kwam steeds haperiger op gang, tot ie op het laatst helemaal dienst weigerde.

In ons gezin heb je zo’n ding nodig. Geloof me.

Nu moet ik voor de compleetheid van het verhaal even visuele ondersteuning geven.

Zoals je ziet zit rechts het toilet met ventilatoruitgang.

Maar het apparaat zelf bevindt zich in een schacht boven het plafond 

en daar is alleen bij te komen via de kast.

Dat is niet zomaar een kast.

Dat is een Kast-Met-Heel-Veel-Spullen.

Het duurde dan ook heel erg lang best een poos voordat de ergernis bij Houthakker groot genoeg was om de Uitdaging Ventilator en Kast-Met-Veel-Spullen aan te gaan.

Uiteraard was dit aan het eind van zijn vakantie. Want daar is moed voor nodig.

Op een goede dag vatte hij die moed samen en begon met leeghalen van de kast.

Een voor mij niet geheel onwelkome klus, daar de kast dan gelijk es werd opgeruimd.

Het duurde een poosje, zijn benen zag ik op de trap en zijn hoofd verdween in het gat boven in de kast,

 Maar daar had ie de boosdoener te pakken en vakkundig werd het ding bekeken en schoongemaakt.

In de veronderstelling dat er een nieuwe besteld moest worden viel het hem reuze mee dat ie na de schoonmaakbeurt gewoon weer goed werkte!

Hij werd weer teruggeplaatst, de kast weer volgezet, en trots als een pauw bezocht Houthakker het toilet-met-werkende-waaier. Probleem opgelost!

Tot hij de volgende dag aarzelend opmerkte dat hij het idee had

dat ie de waaier andersom had ingesteld.

Met een rokende lucifer werd zijn angst bevestigd; Ja hoor! De luchtjes werden weer heerlijk terug in onze nek geblazen.. Ha!

Houthakker mocht de kast weer in;)

Dit keer wachtte hij niet zo lang, het was wat winderig op het toilet;)

 dus hup, de opgeruimde kast werd opnieuw leeggehaald 

en zijn hoofd verdween weer in het gat boven het plafond.

 Het was nu natuurlijk een fluitje van een cent, dus na een uurtje ruimen en vullen

konden we weer genieten van een werkende waaier en frisse lucht in ons toilet.

So far so good.

Je voelt ‘m al aankomen.

En ik hoorde de “O NEE HÈ...!!!” kreet al van verre.

Het ding weigerde weer.

We waren weer terug bij af en moesten bij ieder toiletbezoek maar afwachten; doet ‘ie ‘t of doet ‘ie het niet...

Af en toe kwam hij weer haperend op gang, 

soms duurde dat minutenlang, op zich best grappig, dat aanzwellende,

opstartende geluid.

Het moedigde aan tot aanmoedigen zeg maar..

En dit bleek wel de afgelopen zondagmorgen.

Terwijl ik de vaatwasser vulde hoorde ik Houthakker wanhopig roepen vanaf het toilet:

JA KÓM DAN… TOE DAN….DÓE HET GEWOON

de ventilator maakte zijn  opstartende geluid

……..

WHOE-WHOE-HOE-HOE -HOE -HOE      (houthakker imiteerde)

 JE KÁN HET!!!!!

……

JÁ…JÁ..JÁAAA!??    (het geluid werd sterker)

…..

TOE, HET LÙKT JE GEWOON!!!

JÁÁÁÁÁÁ!!!!!!!!!!!    (hij deed het weer)

gevolgd door luid applaus….

Je begrijpt, ik kwam niet meer bij.

Maar ben toch bang dat ie de kast weer in mag….

Ik zal 'm aanmoedigen

TÓE DAN;)